🌹🌹 Is living alone in your old age lonely?

 11/3/26

Is it possible for the elderly to live alone?

I’m 81, and I live alone. I have a helper who comes in 2 times a week to do laundry and other household chores. I text my son every night when I’m safely in bed and again in the morning when I get up. He and his wife are always on call to help, and they visit me every other weekend.

I have a landscaping company to take care of the yards, and a handyman that I trust. A hair stylist comes every 5 weeks to cut my hair.

I do not drive

I have my groceries delivered and order anything else I need online.

My 85-year-old mother lived alone for a year after my father died. She had no family close by. My brother lived closest, 150 miles away. I lived 2,000 miles from her. She still drove, but back then, there was no ordering stuff online or having groceries delivered. Then she had a stroke and moved in with my brother for her last year of life.

My sister-in-law is 88 and lives alone. She talks about giving up driving, but hasn’t done it yet. She has a daughter-in-law nearby and many friends.

My grandmother lived alone for many years after her husband died. My parents lived about a mile from her. She was very active in her church and had many friends. She had a stroke at 83 and died 2 days later.

My family has an independent streak.ครอบครัวของฉันมีนิสัยรักอิสระ

searched pic from internet found this welknown actress [ nothing to do with her, i think] but i like tto borrow this photo to go with her story.

🌹🌹Why do some elderly people choose to live alone instead of getting married again or having a partner? Is it because they value their freedom and independence as they age?

1. I absolutely despise the experience of making my way to the bathroom in the middle of the night and falling into the toilet because some ill-mannered boob STILL hasn't acquired the ability to put the seat back down after he pees.

2. I don't like whiskers in the sink or a fur-lined bath tub.

3. I refuse to share the remote, and I don't like snoring.

4. I can barely manage the laundry as it is, and I don't want the amount to double.

I am kidding with you. Although the above comments are true, the larger truth is that I was married to one good man for ten years. I loved him, but I didn't care for the institution. When we parted, I chose not to marry again.

I had several partners after that, but I also had a career, many beloved dogs, home ownership, and, as you mentioned, freedom and independence. I earned several degrees and followed dreams that would have fallen by the way side, as so many female dreams do, had I married again. My kids are doctors (two MDs and a Ph.D), I have a great friendship with their father, and now, at seventy, I am tired, but happy with my choices.

------------

For me personally. I have zero interest in other men..my husband passed 12 years ago and i am happily living alone. Never been bothered by seats up or down and all the rest, the only thing I miss are hugs and I get them from my beautiful son. I am blessed that I adore solitude so never lonely.

------------

Most elderly people are set in their ways. They know what they want and what they need. They have vast experience and knowledge about people’s behaviors and attitudes. They can read through them. They can even read people’s minds sometimes. Though they need help physically because of their failing health, some can manage to live on their own, happy and contented with their life and proud from what they have achieved in life.

------------

It hasn’t happened to me—I’m still happily married at age 82. But it has happened to several friends of mine and I think they remain alone because they cannot find anyone to replace the person they lost.

------------

Life is less complicated living alone, and there is more time for interests and hobbies.

While there’s less money, being alone forces one to carefully budget, plan all sorts of maintenance (including keeping sufficient bathroom paper, paper toweling and napkins on hand), and make decisions by oneself.

------------

My mom died at the age of 98. She had to go through COVID as a 96-year-old. That was lonely. Most of her friends had preceded her in death. She lived in a retirement home where she could always find someone to talk to if she left her apartment. But, in your old age, you prefer the comfort of long-established relationships, rather than the effort of making new, probably fleeting friendships. So I think she spent time alone simply because constantly making new friends required too much emotional effort.

That’s where family comes in. I hope my children will fill my older years with their presence and the presence of my grandkids. When age limits our abilities to explore hobbies and to get out, life can, indeed get very lonely. We are not as able to go to the people; they need to come to us.

---------------------------------------------------------------------------------------------

I know Life is beautiful if you see the beauty in it. Age is only a Number and I just dun believing in getting old. It is all about me….even it comes to 100 years old. Our Life will be blessed if we have faith and Love to carry on ….no matter what we face. We must go on and Live happily with one another.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Living alone does not automatically indicate you are lonely. I think when you get older it is harder to fit other people in your life, since you have your routines, and the longer you are living alone the more you cling to those routines. It is because you like it that way. Another person, or even living in a group house or some sort of community will disturb those routines.

Some people are more flexible than others and so some people would say they rather live alone, for it offers freedom, but also a sense of security, you know what the day brings you and how you will anticipate and react to it.

With another person it will be give and take, I for example have no desire to settle with another person or a community or family since I love my own “routines” and the way I enjoy my freedom is rather selfish.

---------------------------------------------------------------------------------------------

I was born in 1947 so I am old. I live alone and I have no family other than one cousin, older than me, with whom I have very occasional phone contact.

When my husband died in 2017 I vowed that I would not be lonely, just alone, and I accepted that I will be alone for the rest of my life. That said I often suffer from profound sadness at being alone. So many things that I used to do and enjoy are no longer possible or comfortable on my own.

Weekends and statutory holiday times are times when the media go on about families getting together and enjoying each other’s company and those presentations of ‘normal’ are especially hard to take.

I will not disable comments but PLEASE, PLEASE, PLEASE, NO ADVICE about volunteering / joining groups for people of my age / taking up new hobbies / getting more exercise / moving to a wrinklies ghetto, etc. I HAVE HEARD IT ALL BEFORE. I have been involved in volunteering & charity work throughout my adult life and continue to be so. I have lots of creative hobbies. I HAVE TWO DOGS THAT I WALK THREE TIMES A DAY AND I AM VERY ACTIVE.

I’d rather slit my own throat than join a group of people of my age because I have nothing in common with most of them.

Being lonely implies a desire to have someone in your life and I don’t want that so no, lonely does not fit. However, being completely alone and without support is tough, very tough. That is true regardless of your age, but living in a society where youth is revered, the description ‘old’ is used as an insult, and old people are disrespected, makes it even tougher.

---------------------------------------------------------------------------------------------

I’m not there yet, however, I have seen how horrible people can be to each other, so, I prefer to live alone. I work from home, online & it makes me feel so free.

I believe that feeling lonely is a mindset as so many people have said that they have felt lonely in a crowd or even being married with a spouse at home & lots of other family members around.

The world is built around couples, families, and groups of people. Society conditions people to believe that being single, being alone is a bad thing. Counselors will advise people to let themselves adjust to a new job or a new baby, or a new marriage or relationship.

Most counselors will tell people to get back out among other people. This spurs many to fight the adjustment to living alone, fight the adjustment to spending time alone. It brings them anxiety, sadness, loneliness, and depression. When a person allows themselves to adjust to living alone & being alone, it gives them personal strength, it gives them a feeling of peace & knowing themselves. I believe that being single & free is a gift I gave myself. I stopped agreeing to dates at all in 2012. I decided to be single & celibate. (โสด) My life has become, much happier & more productive since then.

I help others when I can, work a lot, get better quality sleep, and indulge in hobbies I’m passionate about. Life is good!ฉันช่วยเหลือผู้อื่นเมื่อทำได้ ทำงานให้มาก นอนหลับอย่างมีคุณภาพมากขึ้น และทำงานอดิเรกที่ฉันหลงใหล ชีวิตเป็นสิ่งที่ดี!

---------------------------------------------------------------------------------------------

Well, heck, I’m 94 and will be 95 in 8 weeks…<smile> My advice to anyone worried about the future in old age….Start being the nicest person you can be NOW…Don’t wait until you are there. Treat friendly relatives with care and stay away from those that are not friendly. Relatives NEED each other in old age…live by that and be kind and caring.

Hopefully, your friends will age with you..great advantage. Start eating in a healthy manner to help your body survive old age. Bad habits like over-eating, drugs, and alcohol are ways to escape life as it is. You are only on this earth once…take advantage of the years you have.
Do all the things you WANT to do ASAP. Be nice to everyone and you won’t need to overeat, take mind-altering drugs, or escape from alcohol. Give pleasantness and then receive pleasantness.

Life is give-and-take. No two ways about that! It’s your choice, choose right.
ชีวิตคือการให้และรับ ไม่มีสองวิธีเกี่ยวกับเรื่องนี้! เป็นทางเลือกของคุณ เลือกทางที่ถูก

---------------------------------------------------------------------------------------------

I am 62 now, female, I still travel, on a motorcycle through Mexico at the moment, and that is a very lonesome thing to do. But I’d rather do this alone than have to debate every mile I ride with a partner.

I sometimes travel with my adult son, and sometimes that is fun, but sometimes when we spend too much time together we get on each other's nerves. He is a solitary person also, so I guess we are a chip off the same block.

I do feel lonely sometimes, but most of the time I am content, I have accepted that I am who I am and that I’d rather be alone unless I watch too many romantic movies than my heart gets this longing…..but it fades away fast in real life. So I’d rather be alone.
ฉันรู้สึกเหงาบ้างเป็นบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่แล้วฉันก็พอใจ ฉันยอมรับว่าฉันเป็นตัวของตัวเอง และยอมอยู่คนเดียวดีกว่า นอกเสียจากว่าฉันจะดูหนังโรแมนติกมากเกินไป กว่าที่หัวใจของฉันจะโหยหาขนาดนี้…..แต่มัน จางหายไปอย่างรวดเร็วในชีวิตจริง ดังนั้นฉันขออยู่คนเดียวดีกว่า

And I don’t know anyone who would like to join me in my restless life anyway, so…..it is a form of acceptance I guess. I do very well alone.

และฉันก็ไม่รู้ว่าใครอยากจะร่วมชีวิตที่วุ่นวายของฉันด้วย ดังนั้น…..มันเป็นรูปแบบหนึ่งของการยอมรับ ฉันเดาว่า ฉันทำได้ดีมากคนเดียว

---------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------

I’m 70 years old and have lived alone for the past ten years since my husband died. It takes effort to create new friendships at this age, but I kept at it and now have a circle of married friends from my past and a group of 5 other single friends who do things together and text each other throughout the day. I live in a co-op so I have friendly daily conversations with neighbors. I don’t feel lonely.

ฉันอายุ 70 ปีและอยู่คนเดียวมาสิบกว่าปีแล้วตั้งแต่สามีเสียชีวิต ต้องใช้ความพยายามในการสร้างมิตรภาพใหม่ๆ ในวัยนี้ แต่ฉันก็พยายามทำต่อไป และตอนนี้ก็มีกลุ่มเพื่อนที่แต่งงานแล้วจากอดีตของฉัน และกลุ่มเพื่อนโสดอีก 5 คนที่ทำสิ่งต่างๆ ร่วมกันและส่งข้อความหากันตลอดทั้งวัน ฉันอาศัยอยู่ในสหกรณ์ ดังนั้นฉันจึงสนทนาอย่างเป็นกันเองกับเพื่อนบ้านทุกวัน ฉันไม่รู้สึกเหงา

Last week a few of us took the train into Manhattan to see a play. On the ride home we asked each other what the best year of our lives was. We all said right now.

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พวกเราสองสามคนขึ้นรถไฟไปยังแมนฮัตตันเพื่อชมการแสดง ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน เราถามกันและกันว่าปีที่ดีที่สุดในชีวิตของเราคืออะไร เราทุกคนพูดตอนนี้

As I write this I’m recovering from surgery at home. One friend dropped me off for the surgery and another picked me up. My friends are checking on me to see how I’m doing and running errands for me. They are bringing food to me and I hope to be up to going to a barbecue with them tomorrow.

ขณะที่ฉันเขียนข้อความนี้ ฉันกำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดที่บ้าน เพื่อนคนหนึ่งส่งฉันไปรับการผ่าตัดและอีกคนหนึ่งมารับฉัน เพื่อนของฉันกำลังตรวจสอบฉันเพื่อดูว่าฉันกำลังทำอะไรและทำธุระให้ฉัน พวกเขากำลังนำอาหารมาให้ฉัน และฉันหวังว่าจะได้ไปทานบาร์บีคิวกับพวกเขาในวันพรุ่งนี้

Friendships are essential to our health and happiness. Family is important, but our kids have their own lives. Friends are my support system as well as the people I enjoy being around and having fun with.

มิตรภาพมีความสำคัญต่อสุขภาพและความสุขของเรา ครอบครัวเป็นสิ่งสำคัญ แต่ลูก ๆ ของเรามีชีวิตของตัวเอง เพื่อนคือระบบสนับสนุนของฉัน เช่นเดียวกับคนที่ฉันชอบอยู่ใกล้และสนุกสนานด้วย

---------------------------------------------------------------------------------------------

I am 84 for half of the year, I cherished living alone…the other half must live with my daughter due to doctor’s appointments and hospitals.

ฉันอายุ 84 มาครึ่งปีแล้ว ฉันทะนุถนอมการอยู่คนเดียว...อีกครึ่งหนึ่งต้องอยู่กับลูกสาวตามนัดหมอและโรงพยาบาล

For some reason, at my age, and no longer find people very sociable and conversations are no longer interesting, and people make me uncomfortable due to their critical thinking. So living alone is relaxing/.

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ในวัยของฉัน ฉันไม่พบผู้คนที่เข้ากับคนง่ายและการสนทนาไม่น่าสนใจอีกต่อไป และผู้คนทำให้ฉันไม่สบายใจเนื่องจากการคิดเชิงวิพากษ์ของพวกเขา อยู่คนเดียวก็ผ่อนคลายดี/.

---------------------------------------------------------------------------------------------

I’m 62 and live alone (well, with a few cats), and I absolutely love living alone. The thing that is more lonely is when a strong connection with someone ends and that person is no longer in my life, as has happened recently. I feel lonely without them. It has nothing to do with the living situation. I would have never opted to live with that person.

ฉันอายุ 62 ปีและอยู่คนเดียว (มีแมวสองสามตัว) และฉันชอบอยู่คนเดียวมาก สิ่งที่เหงายิ่งกว่าคือเมื่อสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับใครบางคนสิ้นสุดลง และคนๆ นั้นไม่ได้อยู่ในชีวิตของฉันอีกต่อไปแล้ว ดังที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ ฉันรู้สึกเหงาเมื่อไม่มีพวกเขา ไม่เกี่ยวอะไรกับสภาพความเป็นอยู่ ฉันจะไม่เลือกที่จะอยู่กับคนคนนั้น

---------------------------------------------------------------------------------------------

I’m 73 and have lived by myself for over 25 years. There’s not a single thing I do not love about living alone. I worked my whole life (retired at age 70), was constantly surrounded by people, always in a rush, rarely home. Now if I could stay home 24/7 I’d be thrilled! I’m never lonely, still lead a busy-enough life, just wish I was more physically active - but that has nothing to do with living alone. I LOVE looking at my appointment book and seeing a BLANK week— it makes me so happy!
ฉันอายุ 73 ปีและใช้ชีวิตคนเดียวมากว่า 25 ปี ไม่มีสิ่งใดที่ฉันไม่ชอบเกี่ยวกับการอยู่คนเดียว ฉันทำงานมาทั้งชีวิต (เกษียณตอนอายุ 70 ปี) ถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คน เร่งรีบตลอดเวลา ไม่ค่อยได้กลับบ้าน ตอนนี้ถ้าฉันสามารถอยู่บ้านได้ตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน ฉันคงตื่นเต้นมาก! ฉันไม่เคยเหงา ยังคงมีชีวิตที่วุ่นวายมากพอ แค่หวังว่าฉันจะได้เคลื่อนไหวร่างกายมากขึ้น แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับการใช้ชีวิตคนเดียว ฉันชอบดูสมุดนัดและเห็นสัปดาห์ที่ว่างเปล่า—มันทำให้ฉันมีความสุขมาก!

---------------------------------------------------------------------------------------------

I am 74 yrs old. My husband passed away over four years ago. I miss his company and his presence but I love living alone. I can do what I want when I want without having to consider someone else’s reaction.

I am actually an introvert so I already know living with someone would cause me considerable anxiety. My husband was more of an extrovert but he always understood my need for solitude and he let me have my space.

I have adult children who I could live with but they have children and although I adore them the constant noise and activity would drive me crazy. It’s okay for a week or two at a time but not 365 days.

I have friends and I’m active in my church. I usually talk to at least one friend every day. I also have three sisters who live less than an hour away so if I feel the need I will visit them.

I love to read and I’m into foreign movies so I really enjoy the flexibility of living alone. My neighbors are wonderful. We’ve lived on the same block for over thirty years. They watch out for me and have been available the few times I’ve needed them. My children visit regularly and keep tabs on me. So I really feel I have the best of two worlds. I would not have it any other way.

ฉันอายุ 74 ปี สามีของฉันเสียชีวิตไปเมื่อสี่ปีที่แล้ว ฉันคิดถึงบริษัทและการปรากฏตัวของเขา แต่ฉันชอบอยู่คนเดียว ฉันสามารถทำในสิ่งที่ฉันต้องการเมื่อฉันต้องการโดยไม่ต้องคำนึงถึงปฏิกิริยาของคนอื่น

ฉันเป็นคนเก็บตัว ดังนั้นฉันจึงรู้อยู่แล้วว่าการอยู่กับใครสักคนจะทำให้ฉันวิตกกังวลมาก สามีของฉันเป็นคนเปิดเผยมากกว่า แต่เขาเข้าใจความต้องการความสันโดษของฉันเสมอ และเขาก็ปล่อยให้ฉันมีพื้นที่ส่วนตัว

ฉันมีลูกที่โตแล้วที่ฉันสามารถอยู่ด้วยได้ แต่พวกเขามีลูกแล้ว และแม้ว่าฉันจะชื่นชอบพวกเขา แต่เสียงและกิจกรรมที่ดังไม่หยุดหย่อนจะทำให้ฉันคลั่งไคล้ ไม่เป็นไรหนึ่งหรือสองสัปดาห์ต่อครั้ง แต่ไม่ใช่ 365 วัน

ฉันมีเพื่อนและฉันมีส่วนร่วมในคริสตจักรของฉัน ฉันมักจะคุยกับเพื่อนอย่างน้อยหนึ่งคนทุกวัน ฉันยังมีพี่สาวน้องสาวอีกสามคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ดังนั้นหากฉันรู้สึกต้องการ ฉันจะไปเยี่ยมพวกเขา

ฉันชอบอ่านหนังสือและชอบดูภาพยนตร์ต่างประเทศ ดังนั้นฉันจึงสนุกกับการใช้ชีวิตคนเดียวได้อย่างคล่องตัว เพื่อนบ้านของฉันยอดเยี่ยมมาก เราอาศัยอยู่ในตึกเดียวกันมานานกว่าสามสิบปี พวกเขาคอยดูแลฉันและคอยช่วยเหลือฉันหลายครั้งที่ฉันต้องการ ลูก ๆ ของฉันมาเยี่ยมเป็นประจำและคอยติดตามฉัน ดังนั้นฉันจึงรู้สึกว่าฉันมีสิ่งที่ดีที่สุดในสองโลก ฉันจะไม่มีทางอื่น

---------------------------------------------------------------------------------------------

My mom is 95 and lives alone…has a lady come in a few hrs. a week. She says she does get lonely sometimes, esp. at night. Dad died 5 yrs. ago, and they were married for 67 years.

I am 70 and live with my daughter( her idea), so it is kind of like a slumber party a few nites a week. Some days I don’t see her at all. We get along fine, and I can help “ manage” the house. I was retired but when I moved in with her, I started working part-time, because I was new to the area and knew no one..and it did get lonely when she was at work. I continue to work, and I have met some people, and have come to the conclusion that I could not live alone if I could not get out frequently. I force myself to go to the gym so that I can maintain balance and mobility. I might have the longevity genes since my family lives up into their 90s. I’m a nurse, so mobility is important to me. I’ve learned that you can be lonely in a crowd, and not lonely if you are good company for yourself, if you are alone.

---------------------------------------------------------------------------------------------

My mom died at the age of 98. She had to go through COVID as a 96-year-old. That was lonely. Most of her friends had preceded her in death. She lived in a retirement home where she could always find someone to talk to if she left her apartment. But, in your old age, you prefer the comfort of long-established relationships, rather than the effort of making new, probably fleeting friendships. So I think she spent time alone simply because constantly making new friends required too much emotional effort.

แม่ของฉันเสียชีวิตเมื่ออายุ 98 ปี เธอต้องผ่านโควิดเมื่ออายุ 96 ปี นั่นมันเหงา เพื่อนส่วนใหญ่ของเธอเสียชีวิตก่อนเธอ เธออาศัยอยู่ในบ้านพักคนชราที่ซึ่งเธอสามารถหาคนคุยด้วยได้ตลอดเวลาหากเธอออกจากอพาร์ตเมนต์ แต่ในวัยชราของคุณ คุณชอบความสบายใจของความสัมพันธ์ที่มั่นคงมายาวนาน มากกว่าความพยายามในการสร้างมิตรภาพใหม่ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ฉันคิดว่าเธอใช้เวลาอยู่คนเดียวเพียงเพราะการหาเพื่อนใหม่อย่างต่อเนื่องนั้นต้องใช้ความพยายามทางอารมณ์มากเกินไป

That’s where family comes in. I hope my children will fill my older years with their presence and the presence of my grandkids. When age limits our abilities to explore hobbies and to get out, life can, indeed get very lonely. We are not as able to go to the people; they need to come to us.

นั่นคือสิ่งที่ครอบครัวเข้ามา ฉันหวังว่าลูกๆ เมื่ออายุจำกัดความสามารถของเราในการสำรวจงานอดิเรกและออกไปใช้ชีวิต จริงๆ แล้วชีวิตก็เปล่าเปลี่ยวได้ เราไม่สามารถไปหาคนได้ พวกเขาต้องมาหาเรา

---------------------------------------------------------------------------------------------

I can’t answer this from personal experience, but my grandpa just turned 93 and he has been living alone since my grandmother died 15 years ago and I think he prefers it that way. He doesn’t really like having people in his house and although he does still go out and do things, he never stays long so he can get back home. He does still have a busy life though, he plays cards with ladies from church (he’s pretty much the only eligible bachelor left in his age range so he has many female friends), gambles out at the riverboat, and participates in church services and functions. So, I don’t think he is lonely, but he does still miss my grandma. He had another girlfriend for about the past ten years, but she just passed away a few months ago. Sometimes, the things he says make me think, that, while he is still living a good life right now, he is ready to move on to whatever may be next, which I am not sure if this indicates loneliness or just an acceptance of the finality of life.

ฉันไม่สามารถตอบคำถามนี้จากประสบการณ์ส่วนตัวได้ แต่คุณปู่ของฉันเพิ่งอายุ 93 ปี และท่านอาศัยอยู่เพียงลำพังตั้งแต่คุณยายของฉันเสียชีวิตเมื่อ 15 ปีที่แล้ว และฉันคิดว่าท่านชอบแบบนั้นมากกว่า เขาไม่ชอบให้ใครอยู่ในบ้าน และแม้ว่าเขาจะยังคงออกไปทำสิ่งต่างๆ อยู่ แต่เขาก็ไม่เคยอยู่นานเพื่อที่จะได้กลับบ้าน เขายังคงมีชีวิตที่วุ่นวาย เขาเล่นไพ่กับผู้หญิงจากโบสถ์ (เขาเป็นปริญญาตรีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในช่วงอายุของเขา ดังนั้นเขาจึงมีเพื่อนผู้หญิงมากมาย) เล่นการพนันที่เรือล่องแม่น้ำ และเข้าร่วมในงานบริการและงานต่างๆ ของโบสถ์ . ฉันไม่คิดว่าเขาเหงา แต่เขาก็ยังคิดถึงคุณย่าของฉัน เขามีแฟนอีกคนเมื่อประมาณสิบปีที่ผ่านมา แต่เธอเพิ่งเสียชีวิตเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา บางครั้งสิ่งที่เขาพูดก็ทำให้ฉุกคิดได้ว่าแม้ตอนนี้เขายังมีชีวิตที่ดีอยู่ก็พร้อมที่จะก้าวต่อไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นซึ่งผมไม่แน่ใจว่านี่หมายถึงความเหงาหรือแค่การยอมรับ วาระสุดท้ายของชีวิต

---------------------------------------------------------------------------------------------

Mother stuck a fork in my arm and tried to set me on fire when I climbed high in a tree to get away from her. My first husband got his mistress pregnant. Then I spent 15 years of physical and psychological torture with a second “family”. Twelve years ago I retired. I now live in a cabin beside a lake in a forest as much as possible. I have very little human contact. Any time I feel a twinge of loneliness, which is very rare, I just remember what family means to me. It’s an instant cure.
แม่จับส้อมที่แขนของฉันและพยายามจุดไฟให้ฉันเมื่อฉันปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงเพื่อหนีจากเธอ สามีคนแรกของฉันทำให้นายหญิงของเขาท้อง จากนั้นฉันก็ทรมานร่างกายและจิตใจเป็นเวลา 15 ปีกับ "ครอบครัว" ที่สอง เมื่อสิบสองปีที่แล้วฉันเกษียณ ตอนนี้ฉันอาศัยอยู่ในกระท่อมข้างทะเลสาบในป่าให้มากที่สุด ฉันติดต่อกับมนุษย์น้อยมาก เมื่อใดก็ตามที่ฉันรู้สึกเหงาซึ่งหายากมาก ฉันแค่จำได้ว่าครอบครัวมีความหมายกับฉันอย่างไร เป็นการรักษาทันที

---------------------------------------------------------------------------------------------

Nope. I have a family I see when and if I want to. They respect my solitude, knowing it’s my preference. My children and I are on great terms and speak often. I have a herd (11) of siblings I’m on good terms with. We all text. Don’t get me started on nieces and nephews. There is no ill will just respect for my appreciation of my own company. I spent my life caring for my husband, my mother, my children, and any family member in need so this is a little bit of heaven for me. I’m only responsible for myself, but if my kids need me I’m there, no questions asked. So, nope, it’s not lonely, it’s lovely.
ไม่. ฉันมีครอบครัวที่ฉันเห็นเมื่อไหร่และถ้าฉันต้องการ พวกเขาเคารพความสันโดษของฉันโดยรู้ว่ามันเป็นความชอบของฉัน ลูกๆ ของฉันและฉันเข้ากันได้ดีและพูดคุยกันบ่อยๆ ฉันมีฝูงพี่น้อง (11) ตัวที่ฉันเข้ากันได้ดี เราทุกคนส่งข้อความ อย่าให้ฉันเริ่มเรื่องหลานสาวและหลานชาย ไม่มีความประสงค์ร้ายใด ๆ ที่จะเคารพในความชื่นชมต่อ บริษัท ของฉันเอง ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อดูแลสามี แม่ ลูก และสมาชิกในครอบครัวที่ต้องการความช่วยเหลือ ดังนั้นที่นี่จึงเป็นสวรรค์เล็กน้อยสำหรับฉัน ฉันรับผิดชอบแค่ตัวเอง แต่ถ้าลูก ๆ ของฉันต้องการฉัน ฉันจะอยู่ตรงนั้น ไม่มีการถามคำถามใด ๆ ไม่เลย มันไม่เหงา มันน่ารัก

---------------------------------------------------------------------------------------------

I am 77 and have mostly lived alone since my divorce 25 years ago, except for the occasional visitor. I cannot imagine living with someone else on a permanent basis. I have had long-term relationships since my divorce, but have absolutely no desire to be with someone 24/7. I can do whatever I like or do nothing. I can stay up late or sleep in, eat junk food or eat healthy, watch what I like on TV, and go wherever I like without explaining myself to anyone.

My sons are attentive and I have tons of friends and close relationships with other family members. I am involved in several groups, serving on the boards of two of them. I enjoy all sorts of puzzles, playing the piano, reading, taking walks, going to the gym, golfing, biking, traveling, entertaining friends, and going out for happy hours or coffee or lunch. In short, my life is full and exactly the way I like it. I am more of an extrovert and find it easy to make friends and I thrive on social interaction to a point. Then I am happy to be alone.

My mother lived to be 98 and gave me lots of advice that has served me well, such as not complaining unnecessarily and cultivating friendships with those younger than yourself so you are not left alone if some of your older friends pass away or are unable to do things.

However, I do not feel as though I am in my “old age”! Maybe that is the key. Think young, keep learning and growing, and maintain relationships.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Yes, when you didn’t have children and your husband has passed and you are in pain most of the time and all your interest has gone away because you don’t feel like doing anything. You do the best you can.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Depends on who you ask.
ขึ้นอยู่กับว่าคุณถามใคร

My wife and I have a wonderful life. But at some point, either she or I will have to live our life out alone. With it will come much sadness and loneliness for the one remaining.

ผมและภรรยามีชีวิตที่ยอดเยี่ยม แต่เมื่อถึงจุดๆ หนึ่ง เธอหรือฉันก็ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว มันจะมาพร้อมกับความโศกเศร้าและความเหงาสำหรับคนที่เหลืออยู่

It is something you can try to prepare for but I am quite sure the reality is going to be overwhelming.

เป็นสิ่งที่คุณสามารถพยายามเตรียมตัวได้ แต่ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าความเป็นจริงจะท่วมท้น

I would hope that whoever survives will learn to live on. Grieve some but stay active. Make each day a good one.

ฉันหวังว่าใครก็ตามที่รอดชีวิตจะได้เรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป เสียใจบ้างแต่ยังคงกระตือรือร้น ทำแต่ละวันให้ดี

---------------------------------------------------------------------------------------------

The human animal is a social animal that needs interaction with others, to be totally alone is hard for many people, and that’s why solitary confinement is an effective punishment for violent criminals, very few people are comfortable with being alone for any length of time. Older adults are forced into living alone when their life-long partner passes, and it is extremely difficult for them to adjust to living alone, many, fail and start to neglect themselves, caused by their inability to cope on their own.

สัตว์มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่ต้องการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น การอยู่คนเดียวเป็นเรื่องยากสำหรับหลาย ๆ คน และนั่นเป็นสาเหตุที่การขังเดี่ยวเป็นการลงโทษที่มีประสิทธิภาพสำหรับอาชญากรที่มีความรุนแรง น้อยคนนักที่จะสบายใจที่จะอยู่คนเดียวเป็นระยะเวลานาน ๆ ผู้สูงอายุถูกบีบให้อยู่คนเดียวเมื่อคู่ชีวิตจากไป และเป็นเรื่องยากมากสำหรับพวกเขาที่จะปรับตัวให้เข้ากับการอยู่คนเดียว หลายคนล้มเหลวและเริ่มละเลยตัวเอง เนื่องจากไม่สามารถรับมือด้วยตัวเองได้

Loneliness can be as deadly as a serious life-threatening disease, it can affect the mental health, and physical health of an older adult who is not able to deal with loneliness, when they start to neglect themselves through being lonely, their personal hygiene and poor nutrition can affect their health, and if they venture out like that it will not help their loneliness as neighbors and others will shy away from them, making their loneliness much harder to accept.

ความเหงาอาจเป็นอันตรายถึงตายได้พอๆ กับโรคร้ายที่คุกคามถึงชีวิต อาจส่งผลต่อสุขภาพจิตและสุขภาพกายของผู้สูงอายุที่ไม่สามารถรับมือกับความเหงาได้ เมื่อพวกเขาเริ่มละเลยตัวเองจากการอยู่คนเดียว สุขอนามัยส่วนบุคคล และ ภาวะโภชนาการที่ไม่ดีอาจส่งผลต่อสุขภาพของพวกเขา และถ้าพวกเขาออกไปแบบนั้น มันก็ไม่ได้ช่วยให้พวกเขารู้สึกเหงาเพราะเพื่อนบ้านและคนอื่น ๆ ก็จะอายห่างจากพวกเขา ทำให้พวกเขายอมรับความเหงาได้ยากขึ้นมาก
Most lonely older adults do not expect neighbors or others to become friends, but a simple Good morning or How are you today will go a long way to brighten an older adult's lonely day.
ผู้สูงอายุที่อ้างว้างส่วนใหญ่ไม่คาดหวังให้เพื่อนบ้านหรือคนอื่นๆ มาเป็นเพื่อน แต่อรุณสวัสดิ์ง่ายๆ หรือวันนี้สบายดีไหม จะช่วยให้วันเหงาๆ ของผู้สูงอายุสดใสขึ้นได้

Ian Mc

https://www.quora.com/profile/Ian-McClymont-4

---------------------------------------------------------------------------------------------

Everything cuts both ways.

I’m 74 and my last relationship ended 2–1/2 years ago. The independence and freedom that comes with living alone have a lot to say for themselves. Not having to worry about the needs, particulars, sensibilities, etc. of the other person feels liberating. On the other hand, sharing experiences, chores, friends, etc. has an awful lot to say for itself! Am I lonely, living alone? Yeah, I miss having someone around. But, there’s the upside, also.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Do you really care if you live to old age or not?

Honestly, as a medical doctor, I don't really know if I would want to reach a really high age anymore. Many old people don't see and hear well anymore, find hearing aids uncomfortable, and have chronic pain in their back and limbs. They start to fall and break things, becoming scared of the loss of independence. Many suffer from incontinence. The fear of real dementia is a terror. Many have seen all their friends and family, often even their children die. Many experience trouble connecting with grandchildren and great-grandchildren because the world has changed so much since their youth. Forming new friendships gets increasingly difficult because they don't meet many new people and are physically incapable to go out much. Or they lack the money to take up new hobbies. Many did not anticipate living that long and do not have the funds to live really comfortably and even those that do often end up in a home because they are incapable of taking care of themselves.

----------------------

I’ve already hit old age insofar as I consider it old. I’m 74. I really didnt “feel” old until the last year or so. Anyway, it is what it is, and you can’t change what’s coming. I’m cool w it. Do I care a lot about living more. It’d be nice but …

…. When I look back, i say: it was a great ride. I’ve lived a few different types of lives, traveled the world, saw and learned a lot along the way, experienced great adventures, “gave back” by having a positive impact on people’s lives, and i have loved and been loved. I could kick tomorrow with no regrets about having missed something or not doing that which i wanted to. My cup is full. However …..

….. It ain’t over - how does it go? - till the fat lady sings. More is still getting added to my cup even now at 74, as I’m about to shoot scenes in my 13 or 14th film ( short and feature length) since I retired in 2017 from my “day job” of over forty years in the IT consulting business. Retirement released me to pursue my dream of being a good supporting actor. How blessed I’ve been to have accomplished that during the last 5–6 years of retirement.

At 74 I think a little bit about death now. I think we all shoukd think a little about it by the time we hit 70, no? Anyway, I finally have. I had my will and advanced directives done long ago. Check. I’m gonna write up instructions & directions for folks about accounts, passwords, keys, lock boxes, etc., soon. Check. The only thing that weighs heavy on my mind about passing now, tho, is all my “stuff.” No, I’m not gonna break into George Carlin’s classic rant on “stuff,” nor am i gonna shallowly talk about missing it. After all, it’s just … well, stuff. But how people will have to deal with my stuff, after I’m gone, as modest as my acquisitions have been, is one of my remaining loose ends, mentally & physically, to deal with. Any reading suggestions on this topic are welcomed.

Yup, all the stuff I’ve got, it’s not excessive as Carlin ranted about, but I’ve got a 2br apartment’s worth of pottery, pictures, art work, mementos, memorabilia and a vast amount of “tchotchkes” accumulated thru the years, to say nothing of a few junk drawers of minor stuff that will need to be sorted thru and dealt with by my survivors who are all out of state and scattered across the country now. I feel kinda bad that 2 or 3 people are gonna have to come and deal with all my “stuff,” and will be feeling a little guilty about getting rid of the vast majority of it cuz they got their own “stuff.” I’ll be dead so I shouldn’t care about the stuff ( i really don’t) but I well remember dealing with all my Mom’s stuff a few years ago. A real chore it was. So, i gotta live at least a little while longer cuz my “stuff” has to be addressed - unless my close loved ones really piss me off lol

----------------------
Years ago I never thought I’d live past 40. Now, having recently celebrated my 71st birthday with the most beautiful girl in the world (who is an aging-with-class 41-year-old) I am having a splendid time and have no intention of checking out anytime soon. The only things that make me feel “old” are the aches and pains of old injuries caused by my youthful indescretions (motorcycle accidents, gunshot wounds, bad parachute landings and the like.)

----------------------

At age 73, I suppose I hope to reach old age someday. I guess by 100 you’re finally considered elderly, but as a youngster, I still have miles to go before I sleep. Do I want them or not? If I’m allowed to stay in my 38-acre Garden of Eden without being hassled much by the Digital Age, by the government, or by green energy proselytizers, then maybe so. But there are already modern serpents threatening my idyllic home and life:

ตอนอายุ 73 ฉันคิดว่าฉันหวังว่าจะถึงวัยชราสักวันหนึ่ง ฉันเดาว่าเมื่อถึงอายุ 100 ปี คุณก็จะถือว่าสูงอายุแล้ว แต่ในฐานะเด็ก ฉันยังมีอีกหลายไมล์ที่ต้องทำก่อนจะเข้านอน ฉันต้องการพวกเขาหรือไม่? ถ้าฉันได้รับอนุญาตให้อยู่ในสวนเอเดนขนาด 38 เอเคอร์ของฉันโดยไม่ถูกรบกวนจากยุคดิจิทัล รัฐบาล หรือผู้เปลี่ยนศาสนาที่ใช้พลังงานสีเขียว ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่มีงูสมัยใหม่คุกคามบ้านและชีวิตอันงดงามของฉัน:

1. Perpetually noisy airplane and helicopter flyovers.

1. สะพานลอยเครื่องบินและเฮลิคอปเตอร์ที่มีเสียงดังตลอดเวลา

2. The infernal difficulty of dealing with any agency’s customer service.

2. ความยากลำบากในการจัดการกับการบริการลูกค้าของเอเจนซี่

3. Abominable traffic congestion. After all, I must sometimes leave my bucolic fastness for groceries.

3. การจราจรติดขัดอย่างน่ารังเกียจ ท้ายที่สุด บางครั้งฉันก็ต้องทิ้งความอดอยากเพื่อซื้อของชำ

4. Loss of much of the beautiful wildlife in my area. Even bird numbers have fallen.

4. การสูญเสียสัตว์ป่าที่สวยงามในพื้นที่ของฉัน แม้แต่จำนวนนกก็ลดลง

5. Traffic noise from the highways is now vexing my sleep.

5. เสียงการจราจรจากทางหลวงรบกวนการนอนหลับของฉัน

6. Railroad traffic is frantically fast and obsessive, disturbing my night-time solace.

6. การจราจรบนรถไฟเป็นไปอย่างรวดเร็วและวุ่นวาย รบกวนจิตใจยามค่ำคืนของฉัน

7. Increasing hostility in the populace is depressing.

7. ความเป็นศัตรูที่เพิ่มขึ้นในประชาชนกำลังตกต่ำ

8. The looming threat of Artificial Intelligence and the havoc it may wreak on our job security and our personal lives.
8. ภัยคุกคามที่ปรากฏขึ้นของปัญญาประดิษฐ์และความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับความมั่นคงในหน้าที่การงานและชีวิตส่วนตัวของเรา

There are many other threats to our humanity, and I worry about what life in America will be like in 100 years, even 50. Perhaps it’s better to be absent from the planet before another few decades bring much greater complexity and difficulty, but then I’ll see a sunset and gentle dusk, Venus glowing above the horizon, and I’ll think, at least one more millennium, please.
มีภัยคุกคามอื่น ๆ อีกมากมายต่อมนุษยชาติของเรา และฉันกังวลว่าชีวิตในอเมริกาจะเป็นอย่างไรในอีก 100 ปี แม้กระทั่ง 50 ปี บางทีมันอาจจะดีกว่าหากต้องจากโลกนี้ไป ก่อนที่อีกสองสามทศวรรษจะนำมาซึ่งความซับซ้อนและความยากลำบากที่มากขึ้น แต่แล้วฉันก็ จะได้เห็นพระอาทิตย์ตกและพลบค่ำอย่างอ่อนโยน ดาวศุกร์ส่องแสงอยู่เหนือขอบฟ้า และฉันคิดว่า ขอเวลาอีกอย่างน้อยหนึ่งพันปี

-----------------------

Do most 65-year-olds sit at home all day just eat, sleep, and watch TV?

My father is approaching the age of 65.

He actually thought he could just sit at home, eat, sleep, and watch TV, tried that, but it turned out to be way too boring and he never expected what was coming his way in a couple of years.

So after retirement, he put his knowledge and experience to good use and started working as a management consultant. He takes on projects in western and southern India from time to time and travels when needed.

Otherwise, he loves sitting on the rocking chair on our sunny balcony and reading the newspaper.

His schedule was pretty relaxed until last year when, unfortunately, my granny and mom were both incapacitated one after the other. Even with hired help, the dependency on him didn’t disappear.
ตารางงานของเขาค่อนข้างผ่อนคลายจนกระทั่งเมื่อปีที่แล้ว โชคไม่ดีที่ย่าและแม่ของฉันไร้ความสามารถทั้งคู่ แม้จะได้รับการว่าจ้างความช่วยเหลือ การพึ่งพาเขาก็ไม่ได้หายไป

At his age, he is changing diapers, cleaning them when the nurse is on leave, cooking delicious meals, managing the household, undertaking some of the daily chores, paying bills, shopping, and a lot more.

I help him as much as possible by taking care of online technology-related stuff, anything that can be done from half a globe away. He is probably more interested in recipes and the kitchen now than I am.

I would love for him to sit back, relax, watch TV, and enjoy the fruits of his glorious professional life.

But not everyone has that luxury.

Many senior citizens continue to be involved in one thing or the other unless they are medically unfit and unable to move around.

1. Some work for money, to pay their bills since Govt doesn’t give a pension to everyone
2. Some work for productive engagement of the brain, to remain mentally active
3. Some don’t have another choice and work out of helplessness
4. Some just can’t retire and take a back seat, so they’ll continue to boss around other family members

With advances in medicine and awareness in people, most seniors are pretty fit in their 60s and wouldn’t want to bore themselves to death by turning into couch potatoes.

Even if they want to, it’s totally their choice.

---------------------

I’m 68, For the past two weeks I have cleaned out two storage units for people who hadn’t seen the light of day for 40 years. The families couldn’t deal with the hoarding and compulsive buying of the deceased mother. Next week I will start on her home. Who has time to sit around with so much to do? Even found a 33 record with Rory Storm and the hurricanes. , unopened Beatles, chubby checker. So much stuff. So much fun.

----------------------

Sounds kinda depressing to me, but I'm sure there are some older people that do that. I presume their sedentary lifestyles are related to certain medical issues.

But the majority of older folks are probably like me … physically active, maybe working part-time, and trying to maintain positive mental attitudes.

I'm hoping these things will carry me into my 80s, but who knows. (I play the cards I've been dealt, and move forward.)

----------------------

I’m closer to 80 than to 65. I’m lucky to be fit and relatively healthy. I’ve been criticized for still running down the stairs. After my husband of 40 years died, I waited 5 years before I decided I didn’t want to live alone. I went on a dating site, figuring if I found others my age, they would be as curious about life as myself. I figured if I could not find love, at least I could find companionship and adventure. In the past 5 years, I’ve visited 3 different continents with wonderful partners…. who have since passed away. (Therein lies another story.) But 2 years ago I met an amazing man…. I think I finally know what is meant by the term ‘soul-mate’. We both live in a state of amazement, considering our ages. When we are not analyzing our lives and world politics…. for hours at a time…. we are following other passions. Painting and writing for me. Sports and politics for him.

I have friends who have chosen to be single, and they do eat, sleep and watch TV..(As do I.) But they also reap the benefits of the community and friendships that they have nurtured over the years. When I was younger I used to observe how older people seemed engrossed in their friendships, and was even a bit jealous of the warmth and generosity I saw. I have now joined that circle. Yes, we will each of us probably be a bit surprised when it comes to our turn to pass on. (Funny how we don’t like the verb ‘to die’.)

When I read about the crisis of loneliness in our world, I feel very sad. Being connected, and feeling you belong turns out to be the deepest need for any sense of thriving. At least the problem has been identified…. and hopefully creative solutions will follow.

A word of advice: eat well, exercise your mind and body, just in case you live long enough to reap the benefits!

----------------------

Rose's Guardian

Well educated but Apple Autocorrect beats me all the time.

A wise person does not argue with fools. But sometimes the temptation to do so is irresistible. 🤗

คนฉลาดไม่โต้เถียงกับคนโง่ แต่บางครั้งการล่อลวงให้ทำเช่นนั้นก็ไม่อาจต้านทานได้

Answer this question with photoes

Do most 65-year-olds sit at home all day just eat, sleep, and watch TV?

Shoulda Coulda . . ...

I think firstly this question should be whittled down from most to many 65-year-olds, or a lot of or even just some 65-year-olds.  Also, "all day" doesn't quite work for anyone, not in a hospital or nursing home.
ฉันคิดว่าประการแรก คำถามนี้ควรตัดทอนจากคนส่วนใหญ่ไปจนถึงอายุ 65 ปีจำนวนมาก หรือหลายคนหรือแม้แต่เพียงบางคนที่มีอายุ 65 ปี นอกจากนี้ "ทั้งวัน" ไม่ได้ผลสำหรับทุกคน ไม่ใช่ในโรงพยาบาลหรือบ้านพักคนชรา

Leaving out the eating and sleeping thing, which all people between birth and death do, the question that I'll address is really about whether a lot of older people spend the majority of their time at home, with entertainment limited to such things as watching television or reading books (vision permitting), or perhaps some gentle craft (hands permitting).
ละทิ้งเรื่องกินและเรื่องนอน ซึ่งทุกคนระหว่างเกิดและตายทำกัน คำถามที่ฉันจะพูดถึงจริงๆ ก็คือว่าคนสูงอายุจำนวนมากใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่บ้านหรือไม่ โดยความบันเทิงจำกัดอยู่แค่การดูเท่านั้น โทรทัศน์หรืออ่านหนังสือ (อนุญาตให้มองเห็นได้) หรืออาจเป็นงานฝีมือที่อ่อนโยน (อนุญาตให้ใช้มือ)

Reading those (admittedly expected) posts from those people — of whom we all know or have heard of at least one — who fly through their golden years, barely slowing down long enough to take a brief nap at night before leaping out of bed to organize family fun events, go kayaking, trek the Himalayas, play with their grandchildren, organize bake sales, clean the house, do the gardening, train for their first marathon or whatever and have the best retirement evah, you have to admit they have a lifestyle that sounds fabulous. They really do.

อ่านโพสต์ (ที่คาดหวัง) จากคนเหล่านั้น ซึ่งเราทุกคนรู้จักหรือเคยได้ยินอย่างน้อยหนึ่งคนที่บินผ่านปีทองของพวกเขา แทบจะไม่ช้าลงนานพอที่จะงีบหลับสั้นๆ ในตอนกลางคืนก่อนที่จะกระโจนออกจากเตียงเพื่อจัดระเบียบ กิจกรรมสนุกๆ สำหรับครอบครัว ไปพายเรือคายัค เดินป่าบนเทือกเขาหิมาลัย เล่นกับหลานๆ จัดงานขายขนมอบ ทำความสะอาดบ้าน ทำสวน ฝึกวิ่งมาราธอนครั้งแรกหรืออะไรก็ตาม และมีเงินเกษียณที่ดีที่สุด คุณต้องยอมรับว่าพวกเขามีไลฟ์สไตล์ นั่นฟังดูเหลือเชื่อ พวกเขาทำจริงๆ

It’s also probably the lifestyle a lot of us wanted or thought we would have at 65.

นอกจากนี้ยังอาจเป็นวิถีชีวิตที่พวกเราหลายคนต้องการหรือคิดว่าเราจะมีเมื่ออายุ 65 ปี

But life sometimes has different ideas. Maybe you will never have children. You might not even have had a good marriage. Maybe something happened to your job or your retirement funds. Maybe you suffered an unexpected illness or accident that impacted your life.

แต่ชีวิตบางครั้งก็มีความคิดที่แตกต่างกัน บางทีคุณอาจจะไม่มีลูก คุณอาจไม่ได้มีชีวิตสมรสที่ดีด้วยซ้ำ อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับงานหรือเงินเกษียณของคุณ บางทีคุณอาจประสบความเจ็บป่วยหรืออุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดซึ่งส่งผลกระทบต่อชีวิตของคุณ

Some people at 65 are living the dream and good for them. 🤗 Lucky things. The rest of us? Maybe not so much.
บางคนที่อายุ 65 ปีกำลังใช้ชีวิตตามความฝันและดีสำหรับพวกเขา 🤗 ของมงคล. พวกเราที่เหลือ? อาจจะไม่มากนัก

I was heading toward something like that, sans children or a happy marriage, but very fit, still in academia, still modeling, and traveling. Marriage to a rather disordered person (no longer with us) had not allowed me to have many friends, but I had a couple. :) I had and have no family to speak of but I didn’t mind that too much.

ฉันกำลังมุ่งหน้าไปแบบนั้น โดยไม่ต้องมีลูกหรือชีวิตแต่งงานที่มีความสุข แต่ฟิตมาก ยังอยู่ในวงวิชาการ ยังเป็นนางแบบ และกำลังท่องเที่ยวอยู่ การแต่งงานกับคนที่ค่อนข้างเจ้าระเบียบ (ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว) ไม่ได้ทำให้ฉันมีเพื่อนมากมาย แต่ฉันมีคู่ :) ฉันมีและไม่มีครอบครัวให้พูดถึง แต่ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากนัก

See? My 60th birthday. ดู วันเกิดปีที่ 60 ของฉัน

Looks great and was lots of fun; just the six of us. 

The lady in the red pants was someone whom I’d been closely acquainted with and who lived nearby. Due to illness followed by injury rolled up in life, I hadn't seen her for a couple of years except for an occasional meetup and then she unexpectedly died recently, the week before Christmas
ผู้หญิงกางเกงแดงคือคนที่ฉันคุ้นเคยและอาศัยอยู่ใกล้ๆ เนื่องจากความเจ็บป่วยและอาการบาดเจ็บสะสมในชีวิต ฉันไม่ได้พบเธอมาสองปีแล้ว ยกเว้นเพียงการพบปะกันเป็นครั้งคราว และไม่นานมานี้เธอก็เสียชีวิตอย่างไม่คาดคิด หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันคริสต์มาส

. The lady with the short dark hair is my hairdresser. The guy was someone who was down on his luck a bit so I let him and his dog live in my other home for free while he got back on his feet and he wanted to make a birthday thing for me as a Thank You. He's long gone now. 
ผู้หญิงผมสั้นสีเข้มคือช่างทำผมของฉัน ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่โชคไม่ดีนิดหน่อย ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้เขาและสุนัขของเขาอาศัยอยู่ในบ้านอีกหลังของฉันฟรี ในขณะที่เขากลับมายืนได้อีกครั้ง และเขาต้องการทำของขวัญวันเกิดให้ฉันเพื่อเป็นการขอบคุณ ตอนนี้เขาหายไปนาน

The shorter lady with short blond hair was my friend for many years from the dog park who moved quite a long way away a few months after that birthday and whom I have now lost contact with.

ผู้หญิงตัวเตี้ยที่มีผมสีบลอนด์สั้นเป็นเพื่อนของฉันหลายปีจากสวนสุนัขซึ่งย้ายออกไปค่อนข้างไกลไม่กี่เดือนหลังจากวันเกิดนั้นและตอนนี้ฉันก็ขาดการติดต่อด้วย

The lady with the long dark hair was my best friend for 38 years. She died from a brain aneurysm not long after these photos were taken. Life changes whether you want it to or not.
ผู้หญิงผมยาวสีเข้มเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันมา 38 ปี เธอเสียชีวิตจากเส้นเลือดในสมองโป่งพองหลังจากถ่ายภาพได้ไม่นาน ชีวิตเปลี่ยนไปไม่ว่าคุณต้องการหรือไม่ก็ตาม

After this photo, I began to feel unwell, had bird flu, and so on, but I took a trip to India for a while and went on a couple of cruises. But I began to struggle with unusual fatigue, including exercise fatigue. A couple of years after my birthday I was in the UK and suffered an enormous heart attack known colloquially as a 'widow maker'. My coronary arteries (including the left anterior descending artery) had become blocked with scar tissue (not plaque). Gown courtesy of the UK’s NHS. (Looks hot, no?)
หลังจากรูปนี้ ฉันเริ่มรู้สึกไม่สบาย เป็นหวัดนก และอื่นๆ แต่ฉันไปเที่ยวอินเดียมาพักหนึ่งและล่องเรือสองสามครั้ง แต่ฉันเริ่มต่อสู้กับความเหนื่อยล้าที่ผิดปกติรวมถึงความเหนื่อยล้าจากการออกกำลังกาย สองสามปีหลังจากวันเกิดของฉัน ฉันอยู่ในสหราชอาณาจักรและประสบกับอาการหัวใจวายครั้งใหญ่ที่เรียกกันติดปากว่า 'แม่หม้าย' หลอดเลือดหัวใจของฉัน (รวมถึงหลอดเลือดแดงจากมากไปน้อยด้านหน้าซ้าย) ถูกบล็อกด้วยเนื้อเยื่อแผลเป็น (ไม่ใช่คราบจุลินทรีย์) เสื้อคลุมที่ได้รับความอนุเคราะห์จาก NHS ของสหราชอาณาจักร (ดูร้อนไม่ใช่เหรอ?)

Obviously, I survived but five months later, I had a terrible accident and was in hospital for months. Not having any family or others, I had no visitors but I kinda didn’t care. I was in too much pain and again, initially not expected to live. I slept a lot and sometimes watched Netflix on my iPad. A nurse took a picture of me with my iPad, but the device came off badly in an argument with a cup of chamomile tea and died before uploading the photo. This was the view from my bed that I took with my phone one day. Tres are boring. :)
เห็นได้ชัดว่าฉันรอดชีวิตมาได้ แต่อีก 5 เดือนต่อมา ฉันประสบอุบัติเหตุร้ายแรงและต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเวลาหลายเดือน ไม่มีครอบครัวหรือคนอื่น ๆ ฉันไม่มีคนมาเยี่ยม แต่ฉันก็ไม่สนใจ ฉันเจ็บปวดมากเกินไปและอีกครั้ง ตอนแรกไม่คิดว่าจะมีชีวิตอยู่ ฉันนอนเยอะและบางครั้งก็ดู Netflix บน iPad ของฉัน พยาบาลถ่ายรูปฉันด้วยไอแพด แต่อุปกรณ์หลุดจากการโต้เถียงกับชาคาโมมายล์และเสียชีวิตก่อนที่จะอัปโหลดรูปภาพ นี่คือวิวจากเตียงนอนของฉันที่ฉันถ่ายด้วยโทรศัพท์ในวันหนึ่ง Tres น่าเบื่อ :)

I had quite a lot of breaks and fractures. Now I have a special parking permit for my car, which is kinda cool, but I can't walk or pick things up or clean my house like I used to, and that sucks.
ฉันมีอาการแตกหักและแตกหักค่อนข้างมาก ตอนนี้ฉันมีใบอนุญาตจอดรถแบบพิเศษสำหรับรถของฉัน ซึ่งค่อนข้างดี แต่ฉันไม่สามารถเดินหรือหยิบของหรือทำความสะอาดบ้านเหมือนเมื่อก่อนได้ และนั่นแย่มาก

And now . . . Now I’d love to have that energetic kind of life I used to have; the kind of life I thought I’d still have; but I don’t. Sadly, reading about those people of an age similar to mine who do have that life, the great partner, the family, go white water rafting, mountain climbing, organizing huge extended family reunions and so on makes me feel . . . not jealous so much as inadequate.

และตอนนี้ . . . ตอนนี้ ฉันอยากจะมีชีวิตที่กระฉับกระเฉงแบบที่ฉันเคยมี ชีวิตแบบที่ฉันคิดว่าฉันยังมีอยู่ แต่ฉันทำไม่ได้ น่าเศร้าที่การอ่านเกี่ยวกับคนที่มีอายุใกล้เคียงกับฉันที่มีชีวิตเช่นนั้น คู่ชีวิตที่ดี ครอบครัว การล่องแก่ง การปีนเขา การจัดงานคืนสู่เหย้าของครอบครัวใหญ่และอื่น ๆ ทำให้ฉันรู้สึก . . ไม่อิจฉาจนเกินพอดี

Statistically speaking, our chances of illness or injury significantly increase after 60. Life, our lives, can turn on a dime, and change in literally a heartbeat, and we have to come to terms with a new normal. That may very well include limited time out of the house and quite a lot of time on the bed or wherever, reading, watching television, or just resting.
พูดตามสถิติแล้ว โอกาสเจ็บป่วยหรือบาดเจ็บของเราเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากอายุ 60 ปี ชีวิต ชีวิตของคนเราเปลี่ยนแปลงได้เพียงเล็กน้อย และเปลี่ยนแปลงในจังหวะการเต้นของหัวใจ และเราต้องทำใจกับวิถีใหม่ นั่นอาจรวมถึงเวลาที่จำกัดในการออกจากบ้านและมีเวลาค่อนข้างมากบนเตียงหรือที่ไหนก็ตาม อ่านหนังสือ ดูโทรทัศน์ หรือเพียงแค่พักผ่อน

I do love and admire the get-up-and-go so many older people have, and I’m sure lots of people feel the same way. But those many people who would love to do the same but simply can’t, shouldn’t be forgotten or viewed as people who just aren’t doing everything they could. Their confined and limited lives are usually very different from what they imagined their lives would be like in their senior years.
ฉันรักและชื่นชมการลุกขึ้นและไปต่อของผู้สูงวัยจำนวนมาก และฉันแน่ใจว่าหลายคนก็รู้สึกแบบเดียวกัน แต่คนจำนวนมากที่ชอบทำเช่นเดียวกันแต่ทำไม่ได้ ก็ไม่ควรถูกลืมหรือมองว่าเป็นคนที่ไม่ได้ทำทุกอย่างที่ทำได้ ชีวิตที่ถูกคุมขังและจำกัดของพวกเขามักจะแตกต่างอย่างมากจากสิ่งที่พวกเขาจินตนาการว่าชีวิตของพวกเขาจะเป็นเหมือนในปีสุดท้าย

Beyond health issues, we must not forget the financial ordeals that have beset literally millions. I was very blessed to escape without too much damage but the GFC destroyed retirement plans for untold numbers and even left many homeless. There is any number of other financial crises outside the GFC that can and do happen unexpectedly, turning lives upside down; and of course, COVID struck and beyond those who sadly fell ill from it, businesses closed and people lost their jobs and anyone who came through the last 65 years still able to retire with their health relatively intact, a degree of comfort, and financial stability could do worse than consider, there but for the grace of….

นอกจากปัญหาสุขภาพแล้ว เราต้องไม่ลืมความยากลำบากทางการเงินที่รุมเร้าคนนับล้าน ฉันมีความสุขมากที่หนีได้โดยไม่มีความเสียหายมากเกินไป แต่ GFC ทำลายแผนการเกษียณอายุเป็นจำนวนมหาศาลและยังทำให้คนไร้บ้านอีกจำนวนมาก มีวิกฤตการณ์ทางการเงินอื่นๆ อีกจำนวนมากนอก GFC ที่สามารถและเกิดขึ้นได้โดยไม่คาดคิด ซึ่งทำให้ชีวิตพลิกผัน และแน่นอนว่าโรคโควิดเข้าครอบงำและนอกจากผู้ที่ป่วยด้วยความเศร้า ธุรกิจปิดและผู้คนตกงาน และใครก็ตามที่อายุ 65 ปีที่ผ่านมายังสามารถเกษียณได้โดยที่สุขภาพค่อนข้างสมบูรณ์ สบายใจได้ระดับหนึ่งและมีความมั่นคงทางการเงิน ทำเสียยิ่งกว่าคำนึงมีแต่เพื่อพระคุณของ….

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------

----------------------